از پس وقایع این روزها‌، در خلوت ذهنِ من که به ویژه در طول این سال‌ها بیشتر هم‌نشین فیلمسازان و تصویرسازان دنیای کودکانه بوده‌ام، نقشی پر رنگ رهایم نمی‌کند؛ گویی تاریخ، طوماری را گشوده و با مُرکّبی از نور، دو نام را در کنار هم رقم زده است. نام کسی که قافله‌دار این دیار بود و نام دخترانی که مادران فردای این مرز و بوم می‌شدند.

رسم طبیعت آن است که درختان، نه با فریاد که با سقوطِ دانه‌های‌شان، جنگلِ فردا را بنا ‌کنند و آن دخترکانِ پرپرشده، آن غنچه‌های نیمه‌بازِ میناب، انگار دانه‌هایی بودند که پیش از بهار، دم بر نیاوردند و بر خاک افتادند، اما دست سرنوشت صفحه تقدیر را این طور رقم زد، که آنها پژمرده نشده و در دل هزاران هزار سینه ایرانی جوانه بزنند.

آن‌ها که شاید روزی در دامانشان قهرمانان این کشور پرورش می‌یافتند و مادرانِ ایران زمین؛ مادرانِ قهرمانان، مادرانِ دانشمندان، مادرانِ شاعران و‌.‌.. می‌شدند، رزقشان این بود که مادرانه‌گی دیگری برای‌شان رقم خورد؛ مادریِ یک نسل.

گرچه دلمان از رفتن تک‌تکشان پر سوز است و چشممان کاسه خون، اما باور دارم که آن‌ها با خون خود، ایران را از نو جان بخشیده و در دل ملت امید و ایستادگی به دنیا آوردند.

هیچ کس از فردا خبر ندارد، اما آینده‌ی ایران با فرزندان امروز گره خورده است، همان‌هایی که با چشم‌هایی نگران، نظاره‌گر پلیدی‌های دشمن هستند، پس هر اتفاقی بیافتد، مطمئنم که نسل بعد تمدنی را خواهد ساخت که انزجار از آمریکا و صهیونیسم، بخش پر رنگی از آن است.