به گزارش روابط‌عمومی سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، نشست رسانه‌ای فیلم سینمایی «عموی بچه‌ها» به کارگردانی احمد درویشعلی‌پور با حضور حامد جعفری دبیر جشنواره، احمد درویشعلی‌پور کارگردان، نعیمه نظام‌دوست و داریوش فرضیایی و پارسا شکوری بازیگران، محمد درویشعلی‌پور نویسنده و با اجرای ساغر کریمی و رهام رسولی، مجریان نوجوان، و جمعی از خبرنگاران نوجوان در خانه جشنواره برگزار شد.
احمد درویشعلی‌پور کارگردان فیلم «عموی بچه‌ها» ابتدا در پاسخ به پرسش خبرنگار نوجوان جشنواره، درباره چرایی انتخاب سینما برای روایت قصه «عموی بچه‌ها»، گفت: بعد از بیش از دو دهه فعالیت در تلویزیون و شبکه نمایش خانگی، دوست داشتیم در عرصه سینما نیز تجربه کنیم. در سینما می‌توان موضوعات را در یک رسانه به‌صورت متمرکز بیان کرد و ذهن جست‌وجوگر مخاطب نیز به دنبال کشف مفاهیم تازه است.
وی افزود: پس از تجربه ۲۵ سال فعالیت و شناختی که از زندگی و شخصیت داریوش فرضیایی، که او را با نام «عمو پورنگ» می‌شناسید، داشتیم، تصمیم گرفتیم بخشی از زندگی او را دستمایه این فیلم قرار دهیم.
این فیلمساز درباره حفظ تناسب فیلم با گروه سنی کودک و نوجوان نیز عنوان کرد: ما زمانی خودمان کودک و نوجوان بوده‌ایم و تمام این مقاطع سنی را تجربه کرده‌ایم. از سوی دیگر، به دلیل تجربه ۲۵ ساله و خاطراتی که نسل‌های مختلف با ما دارند، این تجربه به ما کمک کرد تا سکانس به سکانس فیلم را با هدف‌گذاری برای یک گروه سنی مشخص طراحی کنیم؛ به‌گونه‌ای که برای نسل‌های مختلف نیز جذاب باشد.
سپس داریوش فرضیایی در پاسخ به پرسش خبرنگاران نوجوان درباره اینکه آیا «عموی بچه‌ها» توانسته است پس از سال‌ها میان سینمای کودک و مخاطب کودک و نوجوان پیوند برقرار کند، گفت: بله به نظرم این اتفاق رقم خورده است. من از کامنت‌ها و بازخوردهایی که دریافت کردم، متوجه اثرگذاری فیلم شدم و فکر می‌کنم این پیوند از همین مسیر شکل گرفته است.
وی درباره ایفای نقش خودش در فیلم گفت: این فیلم حدود ۵۰ درصد واقعیت زندگی من است و من در آن تا حد زیادی خودم را بازی کردم. این کار برای من تجربه سختی بود چون پس از فوت مادرم و در یکی از سخت‌ترین شرایط روحی زندگی‌ام جلوی دوربین آمدم.
این بازیگر ادامه داد: شما داریوش فرضیایی را نمی‌شناسید، بلکه من را با نام «عمو پورنگ» می‌شناسید؛ اما هر آنچه در فیلم می‌بینید، ریشه در واقعیت‌های زندگی من دارد و بخشی از مهم‌ترین اتفاقات زندگی‌امبه تصویر کشیده شد. شاید شما یک عمو پورنگ شاد را بشناسید، اما من در زندگی سختی‌های زیادی را پشت سر گذاشته‌ام.
فرضیایی با اشاره به نقش مادرش در موفقیت‌هایش گفت: من به دعای مادرم به این جایگاه رسیدم. کاری که کارگردان با استفاده از هوش مصنوعی برای به تصویر کشیدن مادرم انجام داد، ادای دینی به ایشان بود و امیدوارم شما هم قدردان خانواده‌هایتان باشید.
در بخش دیگر این نشست محمد درویشعلی‌پور، نویسنده فیلم «عموی بچه‌ها»، درباره نقش شخصیت‌های کودک در پیشبرد داستان گفت: به نظرم ما در این فیلم یک زندگی‌نامه را می‌بینیم، اما قهرمان قصه من دو کودک هستند؛ دو کودک از نسل امروز که در دهه ۱۴۰۰ زندگی می‌کنند.
وی افزود: اگر از من بپرسند آرتیست اصلی این فیلم چه کسی است، می‌گویم همان دو کودک هستند که موجب تحقق عشق و پیشبرد قصه می‌شوند.
او با اشاره به اهمیت نقش نوجوانان در آینده جامعه گفت: من تقسیم‌بندی نسل‌ها به «دهه نودی» و «دهه هشتادی» و برخی توصیف ها را قبول ندارم. ما به نوجوانان امروز امید داریم و شما باید مسئولیت خودتان را به‌خوبی بشناسید؛ چرا که شما آینده‌ساز هستید و کشور را شما باید بسازید.
فرضیایی درباره تفاوت تلویزیون و سینما و اینکه کدام مدیوم را بیشتر دوست دارد، گفت: فکر می‌کنم هر فصل از زندگی زیبایی خودش را دارد. من ۲۵ سال پیش شخصیت «عمو پورنگ» را داشتم که به مرور پیشرفت کرد و برای آن سریال تولید کردیم. اگر آن زمان شرایط و فضا اقتضای آن نوع فعالیت را داشت، امروز مخاطب و فضای رسانه‌ای متفاوت است و به همین دلیل «پورنگ» نیز باید متناسب با زمانه به‌روز کار کند.
وی در ادامه درباره تلویزیون گفت: خانه اول من تلویزیون است و آن را دوست دارم، اما سینما را هم دوست دارم و برای این تجربه احترام قائلم. دوست دارم در ادامه با قصه‌های جدید و بهتر در سینما فعالیت کنم.
فرضیایی همچنین از میزبانی نوجوانان حاضر در خانه جشنواره قدردانی کرد و گفت: مخاطبان نوجوان خیلی زیبا فیلم را دریافت و هدف آن را درک کردند و این موضوع برای ما جای خوشحالی دارد.
وی درباره شخصیت «عمو پورنگ» و ادامه فعالیت خود نیز یاداور شد: من هر کاری که انجام بدهم، برای مخاطب «عمو پورنگ» هستم؛ چرا که این شخصیت را خودم خلق کرده‌ام و مخاطب نیز من را با همین عنوان می‌شناسد. دوست دارم از طریق این هنر و نقش‌آفرینی، همچنان با خانواده‌ها پیوند داشته باشم.
نعیمه نظام‌دوست، بازیگر فیلم «عموی بچه‌ها»، با ابراز خرسندی از حضور نوجوانان در جشنواره گفت: خیلی خوشحالم که نوجوان‌ها و جوان‌های آینده اینجا نشسته‌اند و مخاطبانی متفاوت با ما با عوامل فیلم گفت‌وگو می‌کنند. خروجی یک فیلم حاصل کار یک گروه است و همه ما گرد هم آمدیم تا بخشی از زندگی داریوش فرضیایی را به تصویر بکشیم.
وی درباره پیشنهاد بازی در نقش مادر داریوش فرضیایی در سریال اظهار کرد: وقتی نقش مادر عمو پورنگ به من پیشنهاد شد، ابتدا عصبانی شدم؛ چون احساس می‌کردم برای ایفای این نقش سن زیادی ندارم. البته مادر داریوش فرضیایی در میان مردم بسیار محبوب بود و بازی در این نقش بسیار سخت بود، در ادامه هم خوشحال شدم که این نقش را پذیرفتم.
نظام‌دوست ادامه داد: این نقش برای من فقط یک بازی نبود؛ بخشی از زندگی بود. من فقط سعی کردم یک اتفاق را رقم بزنم. بازی در این نقش برایم مثل راه رفتن روی لبه تیغ بود، اما خدا را شکر که مخاطبان آن را دوست داشتند.
وی درباره حضور خود در فیلم سینمایی «عموی بچه ها» گفت: اکنون نقش خواهر پورنگ به من پیشنهاد شده است که می‌تواند موقعیت‌های زیبایی برای خلق صحنه‌های متفاوت ایجاد کند.
فرضیایی در بخش دیگری از سخنان خود عنوان کرد: ما با تمام عشق این فیلم را ساختیم و می‌خواستیم آنچه را در دل و نیت داشتیم به تصویر بکشیم. البته به دنبال جایزه نبودیم. یکی از آرزوهای من ساخت این فیلم بود که حاصل دسترنج بچه‌ها طی هفت سال است و خوشحالیم که این اتفاق به مرحله اجرا رسید.
وی افزود: ملاک من برای حضور در این جشنواره فقط این بود که بخشی از زندگی فردی را که شما از او خاطره دارید، ببینید. نقشی که خانم نظام‌دوست در این فیلم بازی کرد نیز بسیار شیرین و متفاوت بود.
پارسا شکوری، بازیگر فیلم، نیز گفت: تجربه جالبی است که برای پنجمین دوره در جشنواره حضور دارم؛ در حالی که خودم دیگر کودک محسوب نمی‌شوم. اینکه بچه‌ها و نوجوانان جلسه را مدیریت می‌کنند، برای من بسیار جالب است.
احمد درویشعلی‌پور در پاسخ به پرسشی درخصوص پیام فیلم گفت: هیچ چیزی در این دنیا باارزش‌تر از خانواده نیست. در این فیلم یک خانواده دور هم جمع شده‌اند تا بحرانی را از دوش یک شخصیت بردارند. مفهوم اصلی فیلم نیز درباره ارزش و جایگاه خانواده و ضرورت قدردانی از آن است.
فرضیایی درباره نخستین پیشنهاد سینمایی خود گفت: سال ۱۳۸۲ نخستین پیشنهاد سینمایی را از کیومرث پوراحمد داشتم. پس از آن پیشنهادهای دیگری هم مطرح شد، اما احساس کردم در آن فیلمنامه‌ها جایگاه مناسبی ندارم. به همین دلیل این ۲۵ سال را به شکلی که درست می‌دانستم طی کردم و «عمو پورنگ» نیز ماندگار شد.
وی افزود: دوست داشتم ورودم به سینما اتفاقی باشد که با دلم گره خورده باشد؛ به همین دلیل تصمیم گرفتم بخشی از زندگی عمو پورنگ را به تصویر بکشم، نه اینکه صرفاً به موضوعی مرتبط با اقتصاد و گیشه تبدیل شود.
فرضیایی درباره توصیه خود به فعالان حوزه کودک و نوجوان نیز گفت: مهم‌ترین چیز این است که کودک امروز را به‌خوبی بشناسند و کاری که تولید می‌شود متناسب با دغدغه‌های کودک باشد. کسانی که در این عرصه فعالیت می‌کنند باید این دغدغه را داشته باشند و فکر می‌کنم همین موضوع می‌تواند به موفقیت آنها منجر شود.
وی درباره علت بازی کردن در فیلمی که بخشی از زندگی خودش را روایت می‌کند، گفت: دلیلش این است که من برای نسل‌های مختلف خاطره‌ساز بوده‌ام. اتفاقات ساده و بدیهی در زندگی من وجود داشته که فکر می‌کنم می‌تواند برای مخاطب تأثیرگذار باشد.
فرضیایی در پایان گفت: در فیلم، مادرم را به تصویر کشیدیم تا سختی‌ها و ابعاد مختلف زندگی‌ام را نشان دهیم تا شما مخاطبان بتوانید احترام به پدر و مادر و خانواده را در یک اثر اجتماعی ببینید. اگر تمام واقعیت زندگی شخصی من را نشان می‌دادیم، فیلم به یک اثر بسیار غم‌انگیز تبدیل می‌شد.
سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان به دبیری حامد جعفری از ۱۱ تا ۱۶ مهرماه در اصفهان درحال برگزاری است.
